Dua...
Bakışların çilesinde büyüyen çocukluğum, aşkla yoğrulmuş gençliğim, bilinmez geleceğim...
Merhaba...
Tüm seslenişlerimin sebebi adımlarımın ürkekliğinden olsa gerek... Giderek değil bekleyerek gerçekleşmiş hayallerin ötesinde, sunduğum sevdaların gücüyle ağlayan bir bebek şimdi nefesim...
Bir günün diğerinden hiçbir beklentisi yok. Fesatlığı uzaklaştırmış, kıskançlıkla tanışmamış hamlelerle birlikte, hayatın içinde ama ruhun dışında barınan bir zırh var adımda. Telaffuzu zor canlar gelip geçiyor önümden, eğilen başlar yöneldiği manzaradan utanıyor. Saflığın tadı değişti...
Bilmiyordum... Reddedilen özürlerin arkasında aslında bencillik fırsat kollamıyordu. Zaman zaman tarif edilemeyen düşünceler vardı ki, onlar da hiçbir sözlükte yer bulamadı kendine. Ne yapabilirdim? Özgüven yetmez olmaya başlamıştı. Hiçbir nesne yandaş olabilecek nitelikte değilken, üstüne üstlük bir de muhtelif cümlelerin altına kimse imza atmaz olmuştu.
Hem sahip çıkan hem de sahibini arayan benliğim yavaş yavaş eriyordu. Değişen hava koşulları, süt kokulu zamanlarımdaki topaçlardan daha eğlenceli olmaya başlamıştı. Ergenliğimde beraber saklandığım arkadaşlarım bile, bu sıralar kayıp ilanlarından daha umutsuz bir vaka içerisindeydi tahminimce.
Bu yaşa geldim bir türlü teselli edemedim kelebekleri, kandıramadım daha doğrusu. Çünkü kaçınılmaz sonların çoğu zaman ne kadar acı olduğunun farkındaydım. En kötüsü de bilerek yaşamaktı, kulaçları ışığa doğru atarken yakamozun pırıltısına inanmamaktı.
İçinden çıkılmaz bir hal almışken devran; 'Kalabalığın ortasındaki aciz huzur kapımı çalacak gücü kendinde bulabilecek mi?' düşüncesi, bir çengel bulmaca tercihi yapmama sebep oluyordu.
Yine başa sarıyordu yani öz geçmişim. Neyse, bu kadar yeter...
Koştukça biten; beslendikçe büyüyen çocukluğum, har vurup harman savrulmuş gençliğim, sessiz geleceğim...
Hoşça kal...
